Aan het einde van term 1 krijgen de oudere kinderen een rapport. Net zoals in Nederland, het kerstrapport. De jongere kinderen krijgen nog geen rapport, maar als ouder heb je dan een parent-teacher conference, oftewel: het oudergesprek.
Aangezien ik de juf dagelijks spreek en de ontwikkelingen van Boris zie, ging ik vol vertrouwen dat gesprek in. Het gesprek vond uiteraard plaats buiten schooltijd. Ik kon zelf het moment bepalen. Aangezien Wojtek en ik 7.30u wat vroeg vonden (jaja, ook voor schooltijd voeren de leraren deze gesprek… heb medelijden!!), gingen we voor 15.15u. Voor Adam en Boris stond er een knutseltafel klaar zodat de ouders rustig met de juf kunnen praten.
We mochten plaatsnemen op te kleine stoeltjes, waarvan je denkt: kom ik hier ooit nog vanaf zonder hulp?! Toen stelde de juf de officiële vraag: “Before we start, do you have any concerns you would like to share or any questions to ask me or Miss Nancy?” Die had ik niet, maar om toch iets te zeggen gaf ik aan dat ik alleen wilde weten of:
- Boris zijn best deed;
- Boris lief is naar zijn klasgenootjes;
- Boris zich gedraagt.
De juf begon te glimlachen en zei: “To start with the good news…”En ik dacht.. is er dan ook “bad news”… “Boris is really kind to all his classmates, and he has a few close friends. He is always trying his best in class and participating well and in general his behavior is good…” Oké, so far so good… dus dan komt het…
“But I would like to discuss the following. The last couple of weeks we noticed some writings on the carpet and table. Someone was practicing the alphabet and the numbers. We never saw who did it. We asked the children who had done it, but no response. Today we found a writing on the wall. Again we asked who did it. Some kids were denying or pointing fingers towards others. Boris said nothing, he didn’t blame anyone else, he was just quiet. “
Oei… dat zegt mij al genoeg.., maar goed… toch even afwachten waar dit heen gaat….
“So we told the children that whoever did it, would not get into trouble. We explained we have lots of things to write on: paper, whiteboard even the window, but that writing on the wall is not allowed. Still no response.”
En toen had één van de juffen een goed idee gehad. We noemen haar Angela Holmes. Die gaf alle kinderen om de beurt een whiteboard en liet ze de nummers 4, 5, 6, 7 schrijven. Hiervan maakten ze foto’s en die vergeleken ze met de cijfers op de muur. Nu hadden ze forensisch bewijs en hiermee werd Boris onderworpen aan een verhoor 😉
Terwijl de juf samen met Boris naar de foto van de cijfers op het whiteboard keek zei ze: “Boris, did you write those numbers? You did such a great job!” Boris was uiteraard helemaal trots. Toen pakte ze de foto van de cijfers op de muur erbij en zei: “Those numbers look pretty nice as well, don’t you think?”
En vol trots zei Boris: “I did a good job!”