Ontmoet het echte China: Chinese efficiency

De dag na onze aankomst moest ik mij om 7u melden bij de school. Samen met andere nieuwelingen werd ik voor een medische check naar een ziekenhuis gebracht aan de andere kant van Shanghai. Dit was toch wel één van de betere levenservaringen..!!!!

Ik moest eerst in de rij staan om me te laten registeren (daar houden ze hier nogal van). Hierna kon ik door naar wachtruimte 116. In de aangrenzende kamer, 115, zat de dokter te praten met mijn voorgangster. De deur was gewoon open en er hingen ook geen gordijnen voor de ramen. Toen was ik aan de beurt. Na een grondige inspectie van mijn papieren kwam ze tot haar conclusie en meldde mij op strenge toon: “This is not English… and this is not English… I can’t read this! You need another X-ray and blood.” Ik kreeg mijn papieren, waarop zij enkele tekens had gezet, weer in de hand gedrukt en moest naar ruimte 113. Dit was de omkleedruimte. Ik meldde me bij de mevrouw die hier de leiding had, en ik kreeg een armbandje om de pols met een sleutel van een kluisje. Vervolgens kwam de instructie: “Chest and bla off”… ??? Blijkbaar waren de vraagtekens van mijn gezicht af te lezen, want ze herhaalde de instructie terwijl ze me een zeer korte ochtendjas in de hand drukte. Het kwartje viel gelukkig, want ik had in Nederland al eerder een thoraxfoto laten maken, dus ik snapte nu dat ze “Chest and bra off” bedoelde. Ik had overigens niet het lef om te vragen hoe ik mijn chest uit moest doen…Tegelijkertijd deed ik mijn best om niet te gniffelen, want ik moest meteen aan de film Transsylvanië denken (de vampier die “blah-blah-blah” zegt…). Na het omkleden kreeg ik nieuwe instructies van deze dame. “Go to loom wan wan wan and wan zero ??” Dat laatste verstond ik niet, dus ik zei: “I beg your pardon?” Er volgde een diepe zucht (ik denk dat ik niet de eerste was die het niet direct begreep) en daarna, op een toon alsof er een instructie voor de derde keer naar de keuken door geschreeuwd moest worden: “Go to loom wan wan wan first!” Dus ik ging, enigszins geschrokken en onder de indruk, snel naar kamer 111. Binnen een minuut stond ik weer buiten en was de thoraxfoto gemaakt. Van de mevrouw daar kreeg ik de opdracht dat ik naar kamer 109 moest. Hier hoefde ik nog geen 3 minuten te wachten en de bloedafname verliep zo snel als dat kan gaan. Vanaf de intake totdat ik weer aangekleed was duurde nog geen 10 minuten.

Wat men onder privacy en klantvriendelijkheid verstaat is uiteraard cultuurgebonden en daar kunnen meningen over verschillen 😉, maar ik houd nu al van de heerlijke Chinese efficiency waar wij nog iets van kunnen leren!!!

Hoe leuk zou het geweest zijn als ik jullie een foto van dit ziekenhuis kon laten zien en dan met name van deze specifieke gang… echter helaas… deze durfde ik nog niet te maken zonder verblijfsvergunning 😊

P.S. Ik heb niet alle testen hoeven ondergaan omdat de rest van mijn papieren wel goedgekeurd werd…, maar hebben jullie enig idee hoe je een ogentest doet met een lepel…? De Westerlingen die de lepel in hun hand gedrukt kregen, snapten het in ieder geval niet en keken heel verbaasd. Onbetaalbaar. Ik heb mijn ogen uitgekeken, want de deur stond immers toch open…!!!